ستاد مرکزی اربعین|کمیته فرهنگی، آموزشی

banner-img banner-img-en
logo

 ادبیات و پژوهش


حسين علیه السلام محبوب دل‌ها

چاپ
محرم، ماه حزن و ماتم، ماه غم و اندوه، ماه سرشك غم از ديده باريدن و بار غم عشق محبوب دل‌ها بر دوش جان كشيدن، ماه غلبه خون بر شمشير و ماه پيروزي حق بر باطل است. همه جا، در هر كوي و برزن، و در هر شهر و آبادي نشان از اندوهي بزرگ و جانكاه در غم سيّد مظلومان عالم است كه در چهرة زندگي آحاد انسان‌ها و سيماي عاشقان امير دل‌ها مشهود و عيان مي‌باشد، كسي در اين ايّام خوشحال و خندان نيست.

مقدمه

محرم، ماه حزن و ماتم، ماه غم و اندوه، ماه سرشك غم از ديده باريدن و بار غم عشق محبوب دل‌ها بر دوش جان كشيدن، ماه غلبه خون بر شمشير و ماه پيروزي حق بر باطل است.

همه جا، در هر كوي و برزن، و در هر شهر و آبادي نشان از اندوهي بزرگ و جانكاه در غم سيّد مظلومان عالم است كه در چهرة زندگي آحاد انسان‌ها و سيماي عاشقان امير دل‌ها مشهود و عيان مي‌باشد، كسي در اين ايّام خوشحال و خندان نيست.

سيرة معصومين

چنان‌كه اين حالت سيرة ائمه معصومين علیهم السلام در ايّام محرم و صفر بوده است؛ مثلاً‌ امام هشتم علیه السلام حالات روحي پدر بزرگوارش، امام موسي بن جعفر علیه السلام را چنين بيان مي‌فرمايد:

كان أبي اذا دخَل شَهرُ المحرّم لا يُري ضاحِكاً و كانتْ الكاَبَةُ تَغْلِبُ عَليْه، حتّي يمْضي منْهُ عَشْرَةُ ايّامٍ، فاذا كانَ يومُ العاشِرِ، كان ذلك اليومُ، يّوْمَ مُصيبةِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكائةِ،وَ يقول هُوَ الْيومُ الَّذي قُتِلَ فيه الْحُسيْنُ؛

آن گاه كه محرم آغاز مي‌شد، ديگر پدرم مسرور و خندان ديده نمي‌شد و حزن و ملال بر او چيره مي‌گشت، تا روز عاشورا كه آن روز، روز مصيبت و حزن و گريه‌اش بود، و مي‌فرمود: در چنين روزي بود كه حسين علیه السلام كشته شد.

البته اين حالت اختصاص به امام هفتم علیه السلام‌نداشته بلكه سيرة همة ‌امامان معصوم علیهم السلام بوده است. از آن روي كه واقعه عاشورا حماسه‌اي جاويد و بي‌بديل و مصائب اباعبدالله حقيقتا مصائبي بي‌نظير و فوق العاده سوزناك و جانكاه بوده است. چنان‌كه امام حسن مجتبي علیه السلام در گفت‌وگو با برادر بزرگوارش، سالار شهيدان فرمود:

انَّ الَّذي يُوتي اليَّ، سّمٌّ يُدَسُّ اليَّ، فَاُقْتَلُ به، وَ لكن لا يوم كيومِكَ يا اباعبدالله ؛

آنچه موجب شهادت من مي‌شود، سمّي است كه به كامم ريزند، امّا اي اباعبدالله هيچ روزي (مصيبتي) مانند روز (مصيبت) تو نخواهد بود.

عزاداري فراگير

شهادت سرور آزادگان عالم به حدي اندوهبار و طاقت سوز بود كه آسمان و زمين و آنچه در آن است از فرشتگان و جن و انس و پرندگان هوا و ماهيان دريا و همه و همه در مصائب او گريستند چنان‌كه از امام باقر علیه السلام نقل شده كه فرمود:

ما بَكَتِ السّماءُ علي احدٍ بَعدَ يحيي بن زكريّا، الاّ عَليَ الْحسين بن علي علیه السلام فانّها بَكَتْ عليهِ أربعينَ يَوماً؛

بعد از يحيي بن زكريا آسمان در مرگ كسي نگريست، مگر در شهادت حسين بن علي علیه السلام كه چهل روز در اين مصيبت گريان بود.

و امام زين العابدين علیه السلام در خطابه پرشورش در جامع دمشق از جمله فرمود:

أنا ابْنُ مَنْ بَكَتْ عليه مَلائكةُ السَّماءِ، أناابْنُ مَنْ ناحتْ عليهِ الْجِنُّ في الارض والطَّيْرُ‌ في الْهواءِ؛

من فرزند كسي هستم كه فرشتگان آسمان بر او گريستند و جن در زمين و پرندگان در هوا بر او نوحه كردند.

گريه تمام هستي

در زيارت نامه سرور شهيدان نيز آمده:

و بكت له جميع السموات السبع و الارضون السبع و ما فيهن و ما بينهنّ؛

و همه آنچه در آسمان‌ها و زمين و مابين آن دو است بر مصائب و مظلوميت سيّدالشهدا علیه السلام گريه كردند.

همين مضمون در سرودة «شباب شوشتري،» چنين سوز ناك بيان شده است:

تنها نه بر مصيبتش، انسان گريسته
 

 

 

هر ممكني به موجب امكان گريسته
 

نوح از تنور سينه بر آن كشتي نجات
 

 

 

آتش به جان فكنده و طوفان گريسته
 

طوفان نهفته، قلّه سينا به قعر نيل
 

 

 

زين غصّه بس كه موسي عمران گريسته
 

جان نبي بر آن تن بي‌سر گداخته
 

 

 

چشم علي بر آن تن عريان گريسته
 

ميزاب سان زديده زمزم به حال او
 

 

 

حجر و حطيم و كعبه و اركان گريسته
 

زان زخم چون ستاره بر آن جسم چون سپهر
 

 

 

خورشيد و ماه و زهره و كيوان گريسته
 

از شرم لعل خشك و عقيق سرشك او
 

 

 

دريا ز ديده، لؤلؤ و مرجان گريسته
 

رنگين ز خون هنوز بود دجلة فرات
 

 

 

زهرا ز بس بر آن لب عطشان گريسته
 

بر حال اهل‌بيت خود از درد بي‌كسي
 

 

 

در تن چو سر نداشت ز شريان گريسته
 

     
 

چراغ صاعقه/ص98

و «يغماي جندقي» نيز مي‌گويد:

در اين ماتم خليل از ديده خون افشاند آزر هم
 

 

 

به داغ اين ذبيح الله، مسلمان سوخت كافر هم
 

شگفتي نايدت بيني چو در خون دامن گيتي
 

 

 

كزين سوگ آسمان افشاند خون از ديده، اختر هم
 

به سوگ فخر عالم از نبي جان و ز بني‌آدم
 

 

 

ز افغان شش جهت ماتم‌سرا شد هفت كشورهم
 

     
 

امام باقر علیه السلام نيز مي‌فرمايد:

بَكتِ الْاِنْسُ وَ الْجِنُّ وَ الطَّيْرُ وَالْوحْشُ علي الحسين بن علي علیه السلام حتّي ذَرَفَتْ دُمُوعُها؛

انس و جن و پرندگان و وحوش صحرا همه بر حسين بن علي علیه السلام گريستند به گونه‌اي كه اشكشا ن جاري گشت.

حارث بن اعور مي‌گويد: اميرالمؤمنين علیه السلام كه پدر و مادرم به فدايش، فرمودند:

الْحسينُ المقتولْ بِظَهْر كُوفه والله كاَنّي انْظُرُ الي الوُحُوش مادَّةُ اَعْناقها علي قَبْرِهِ مِنْ اَنْواعِ الْوَحْشِ يَبْكُونَهُ وَ يَرِ ثُونَهُ كَيْلاً حتَّي الصَّباح فاذا كانَ ذلك فَايّاكمْ والْجفَفاء؛

حسين من در پشت كوفه كشته خواهد شد، به خدا قسم گويا مي‌بينم كه تمام وحوش صحرا گردن‌هاي خود را به سمت كربلا و قبرش كشيده‌اند و بر او مي‌گريند و از شب تا به صبح بر او مرثيه مي‌خوانند، وقتي حال و حوش چنين باشد ! پس شما انسان‌ها ازجفاي به او حذر كنيد.

در روايت ديگري حضرت صادق علیه السلام نقل شده كه فرمود:

در عزا و مصيبت جدّم حسين علیه السلام، تمام آسمان‌ها و زمين گريستند، همه جنّ و انس، دوست و دشمن حتّي مركب‌ها و ماهي درون آب نيز گريستند.

 

اي در غم تو ارض و سما خون گريسته
 

 

 

ماهي در آب و وحوش، به هامون گريسته
 

وي روز و شب به يار لبت چشم روزگار
 

 

 

نيل و فرات و دجله و جيحون گريسته
 

با درد اشتياق تو در وادي جنون
 

 

 

ليلي بهانه كرده و مجنون گريسته
 

تنها نه چشم دوست به حال تو اشكبار
 

 

 

خنجر به دست دشمن تو خون گريسته
 

آدم پي عزاي تو از روضه بهشت
 

 

 

خرگاه، درد غم زده بيرون گريسته
 

     
 

 

در عزاي پور زهرا عرش اعلي گريه كرد
 

 

 

كرسي و لوح و قلم زين سوك عظما گريه كرد
 

روز اوّل خواند احمد نوحه از بهر علي
 

 

 

مجتبي زد سينه و ام ابيها گريه كرد
 

تا شنيد از جبرئيل آدم حديث كربلا
 

 

 

ناله‌اي زد از دل و همراه حوا گريه كرد
 

داستان كربلا را نوح از جبريل شنيد
 

 

 

جامه بر تن چاك زد در قلب دريا گريه كرد
 

تا خليل بت‌شكن از شرح آن آگاه شد
 

 

 

سوخت همچون شمع سر تا پا و تنها گريه كرد
 

شرح عاشورا به موسي گفت حق در كوه طور
 

 

 

از كف موسي عصا افتاد و موسي گريه كرد
 

تا رسيد آوازه‌اش بر عسيي گردون‌نشين
 

 

 

نوحه خوان گرديد جبريل و مسحيا گريه كرد
 

قرن‌ها بگذشت تا آن روز شيدايي رسيد
 

 

 

روز شيدايي رسيد و قلب شيدا گريه كرد
 

تا نگون از صدر زين گرديد پور بوتراب
 

 

 

آسمان شد تيره و در كوه و صحرا گريه كرد
 

تا كه ديده ديد خنجر را به روي حنجرش
 

 

 

گريه كرد آن سان كه چشم خلق دنيا گريه كرد
 

تا سرش را بر سر ني ديد آب از شرم او
 

 

 

سر به زير افكند و از خجلت به مولي گريه كرد
 

     
 

 

 

حجم مصائب به حدي سنگين و عمق فاجعه به قدري عميق و گستره عداوت و رذالت و جنايت دشمني در حادثة‌ جان‌گداز كربلا آن‌چنان فراگير و وسيع است كه هر انسان آزاده و غيرتمند را براي هميشه اندوهگين و با غصّه قرين مي‌سازد، چنانكه امام هشتم علي بن موسي الرضا علیه السلام مي‌فرمايد:

انَّ المحرمَ شَهْرٌ كانَ اَهْلُ الْجاهليةِ يُحرِّمونَ فيه الْقتالَ فَاسْتُحِلَّتْ فيه دِماُئنا و هُتِكتَ فيه حُرْمَتنا وَ سُبِيَ فيه ذرارينا وَ نساؤُنا وَ اُضْرِمَتِ النّيرانُ في مضاربنا وَانْتُهبَ ما فيها مِنْ ثِقْلِنا وَ لَم تُرْعَ لِرَسولِ الله حُرْمةٌ في اَمْرِنا. انَّ يوم الحسينِ أقْرحَ جُفُونَنا و أسْيَلَ دُموعنا و اذّل عزيزنا بأرض كَرْبل ااوْرَثْتنا الْكَرْبِ وَالْبلا الي يَوْم الاْنقضا فعلي مِثْلَ الْحسينِ فَلْيَبْكِ الْباكُونفَاِنَّ بُكاءَ عَلَيْهِ يَحُطُّ ذُنُوبَ الْعظامِ كانَ ابي اِذا دَخَلَ شَهْرُ محرمٍ لا يَريضاحِكاً وكانتِ الْكتابةُ تَغْلِبُ عَليْهِ حتّي يَمْضي مِنهُ عَشَرةَ ايّامٍ فاذا كانَيَوْمُ الْعاشرِكانَ ذلك الْيوْمَ يَوْمُ مصيبتهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكائهِ وَ يَقُولُ هُوَ يَوْم الَّذي قُتِلَ فيه الْحسيْنُ علیه السلام.

محرم ماهي است كه اعراب زمان جاهليت خونريزي و كشتار را در آن حرام مي‌دانستند و براي اين ماه احترام قائل بودند، ولي مسلمان نماها در اين ماه خون ما را حلال شمردند و ريختند و هتك حرمت ما نمودند و زنان و كودكان ما را در اين ماه اسير كردند و آتش به خيام ما زدند و هر آنچه در آن بود غارت نمودند و احترام رسول خدا در حق ما رعايت نكردند. همانا غم مصيبت و عزاي حسين علیه السلام دل‌ها و چشم‌هاي ما را مجروح كرده و اشك‌هاي ما را جاري ساخته. عزيزان ما در سرزمين كربلا خواري و ظاهري گرفتار شدند و مير اث ما از سرزمين كربلا تا قيامت غم و اندوه خواهد بود پس برمصائب و مظلوميت حسين علیه السلام گريه كنان بگريند كه گريه بر او گناهان بزرگ را محو مي‌كند.

غصّه و اشك مدام

امام عصر4 در فرازي از زيارت منسوب به آن بزرگوار، معروف به زيارت ناحية مقدسه، سوگمندانه خطاب به جد بزرگوارش حضرت اباعبدالله الحسين علیه السلام عرضه مي‌دارد:

فَلَئنْ أخَّرَ تْني الدُّهُورُ، وَ عاقَني عَنْ نَصْرِكَ الْمَقْدورُ، وَ لَمْ أكُنْ لِمَن حارَبَكَ مُحارِباً وَ لِمَنْ نَصَبَ لَكَ الْعِداوَة مُناصِباً، فلا نُدبَّكَ صَباحاً وَ مساءً، و لا بكيّنَ لَكَ بدل الْدُّ مُوعِ دَماً ؛

اگر زمانه به تأخيرم انداخت و مقدّرات از ياريت بازم داشت و نتوانستم در ركاب تو با دشمنانت بجنگم، ولي از بام تا شام در ياد تو سرشك غم از ديده مي‌بارم و به جاي اشك، خون مي‌گريم.

اشك ممدوح

پيشوايان معصوم دين علیهم السلام با آنكه گريه و بي‌تابي در هموم و مصائب دنيا را مكروه و ناپسند مي‌دانستند و پيروان دين حنيف را پيوسته توصيه به صبر مي‌نمودند، در مصائب سيّدالشهدا علیه السلام‌ نه تنها خود اشك ريخته و گريه مي‌كردند، بلكه به ديگران نيز سفارش مي‌فرمودند در عزاي سالار شهيدان اشك ريخته و گريه كنند و حتي به ياد مصائب آن مظلوم بزرگوار چهره غمگين به خود گرفته و«تباكي» نمايند و براي اين حالات فضيلت و ثواب فراواني ذكر فرمودند.

چنان‌كه از امام جعفر صادق علیه السلام نقل شده كه آن بزرگوار فرمود:

انَّ البُكاءَ والجَزَعَ مكْرُوهٌ لِلْعَبْدِ في كُلِّ ما جَزَعَ، ما خلا البكاءَ والْجَزَعَ عَلي الْحُسين بن عليّ فانَّهُ فيه مَأجُورٌ؛

گريستن و بي‌تابي كردن درتمام نا ملايمات و مصايب ناپسند است، مگر در در مصيبت حسين بن علي علیه السلام كه آدمي در اين گريه و جزع، پاداش نيز خواهد داشت.

باز آن حضرت نقل شده كه فرمود:

كل الجزعِ و البُكاء مكروةٌ سِويَ الجزعِ و البكاء علي الحسين علیه السلام؛

هر بي‌تابي و گريه‌اي ناخوشايند است مگر بي‌تابي و گريه بر مصائب امام حسين علیه السلام.

و در روايت ديگري از آن حضرت رسيده كه فرمود:

من بكي او ابكي او تباكي فقد وجبت له الجنه؛

كسي كه در ماتم سيّدالشهدا علیه السلام بگريد يا ديگران را بگرياند يا قيافه‌اي محزون و غموار به خود گيرد هر آينه بهشت بر او واجب مي‌گردد.

شعلة عشق

و از آنجا كه حسين بن علي علیه السلام‌ همچون پدرش اميرالمؤمنين علیه السلام و جدش رسول خدا و مادر ارجمند و ابنا گرامش علیهم السلام، تنديس فضايل و تجسم ارزش‌هاي والاي انساني و الهي و مظهر مهر ورزيدن است و عشق به آن اسوه‌هاي حسنه و الگوهاي شايسته، يعني عشق به همة‌ خوبي‌ها و ارزش‌ها.

با شهادت حسين بن علي علیه السلام شعله‌اي از عشق پاك از تنور دل ارادت
كيشان و مهرورزان مؤمن زبانه كشيد كه اين شعلة مقدس هرگز نفسرد و خاموش نگشت و هرگز فسردني و خاموش شدني نخواهد بود، چنان‌كه رسول اكرم6‌ مي‌فرمايد:

انّ لِقَتْلِ الحُسينِ حَرارةً في قلوبِ المؤمنينَ لا تَبرُد ابَداً؛

به راستي كه با شهادت حسين علیه السلام آن‌چنان شور و حرارتي در دل مؤمنين ايجاد شده كه هيچ گاه به سردي نخواهد گراييد.

از اميرالمؤمنين علیه السلام نقل شده كه با نگاه به سيماي زيبا و نوراني حسين عزيز علیه السلام آيندة سرنوشت او را در ذهن مرور مي‌كند و او را الگو و اسوة‌ آزادگان تا قيامت مي‌نامد يا به عنوان معشوق و محبوب دل‌هاي خداپرست كه آيت بزرگ حق و مظهر اتم و اكمل جلال و جمال خدا بود براي گريستن، چنين آمده:

نَظَر اميرالمؤمنين سلام الله عليه الي الحسين علیه السلام فقال: يا عَبرةَ كلِّ مؤمنٍ، فقال: أنا يا ابتاه؟ قال: نعم يا بنّي؛

حضرت علي علیه السلام نگاهي به فرزند خود كرد و فرمود: اي (كسي كه نام و ياد تو) موجب جاري شدن اشك (در ديدة) هر مؤمن است. حسين علیه السلام گفت: پدر، منظور شما من هستم؟ امام علیه السلام در پاسخ فرمود:آري، فرزندم!

و اين حقيقت در كلمات نوراني خود ابي عبدالله علیه السلام نيز مشهود است كه فرمود:

أنا قتيلُ العَبرة، لا يذكُرُني مؤمنٌ الا اسْتَعْبَرَ؛

منم كشتة گريه، هيچ مؤمني مرا ياد نمي‌كند، مگر آنكه سرشك غم از ديدگان وي جاري مي‌شود.

زيباترين بهانه

برابر آنچه در روايات از ائمه معصومين علیهم السلام نقل شده، سالار شهيدان زيباترين بهانه و بهترين موضوع گريستن و اشك ريختن است، چنان‌كه امام هشتم علیه السلام به ريان بن شبيب فرمود:

يابن شبيب اِنْ كُنْتَ باكياً فَاَبْكِ للْحسينِ علیه السلام فَانَّهُ ذُبِحَ كما يَذْبَحُ الْكَبْشِ وَ قتلَ مَعَهُ مِنْ اَهْلِ بَيْتهِ ثَمانية عَشَرَ رجُلاً ما لهُمْ في الارض شبيهون وَ لَقَدْ بَكَتِ السّمواتِ السَّبْعِ وَ الاَرَضون لقتلهِ وَ لَقَدْ نَزَلَ الي الارض من الملائكةِ اَرْبَعة آلافٍ لنصرهِ فَوَجَدُوهُ قَدْ قُتِلَ فهم عنْدَ قَبْرهِ شُعْثٌ غُبْرٌ الي انْ يَقُومَ الْقائمُ4 فَيَكُونُونَ مِنْ اَنْصارهِ وَ شِعارُهمْ يا لَثاراة الحسين علیه السلام؛

اي پسر شبيب اگر مي‌خواهي براي چيزي گريه كني پس بر مصائب حسين بن علي علیه السلام گريه كن كه او را ذبح كردند همان طور كه گوسفند را ذبح مي‌كنند و از اهل‌بيتش هجده نفر را با او به شهادت رساندند كه در روي زمين مثل و مانند نداشتند و هفت آسمان و زمين در شهادت او گريستند و چهار هزار فرشته براي ياري او به سمت زمين نازل شدند اما وقتي رسيدند كه كار آن حضرت تمام شده بود لذا اين فرشتگان پريشان مو و گردآلود اطراف قبر حسين علیه السلام معتكفند تا قائم ما قيام كند، آن گاه او را ياري خواهند كرد و شعارشان «اي انتقام گيرندگان خون حسين علیه السلام» است.

راز ناگشوده

و بالاخره چه رازي است در كارگاه خلقت كه آفرينش‌گر حكيم، حسين علیه السلام را محبوب خود و همة دل‌ها گردانيد و به او مقام و مرتبتي بس رفيع و والا عنايت فرمود و با خلعت شهادت بدو كرامت بخشيد و او را سيد و آقاي شهيدان قرار داد و با او خيل بندگان را به پاداش و كيفر خواهد رساند بر ما مكتوم است!

وَ جَعلْتُ حُسَيْناً خازِنَ وَحيي وَ أكْرَمْتُهُ بالشَّهادةِ وَ خَتَمْتُ لهُ بالسَّعادةِ، فَهُوَ أفْضَلُ مَنِ اسْتُشهدَ، وَ أرْفَعُ الشُّهداء درَجةً، وَ جَعَلْتُ كلمَتي التّامَّةَ مَعَهُ وَ حُجّتي البالغةَ عِندْدهُ، بِعِتترته اُثيبُ وَ اُعاقِبُ؛

و حسين علیه السلام را گنج بان وحي خويش قرار داده و او را با شهادت، كرامت بخشيدم، و پاياني بس با سعادت براي وي مقرّر داشتم، اوست برترين شهيدان، و درجه اش از همه والاتر. كلمة تامة خود را همراه او قرار دادم و حجت رساي خويش را نزدش نهادم و به وسيلة خاندان او پاداش و كيفر مي‌دهم.

آري! اين همه كرامت و محبوبيت، رازي است ناگشوده و سرّي است پوشيده و نامعلوم! و شور و جذبه حسيني در دل همگان موج مي‌زند و جملگي را به عشق و دلداگي و شور و شيدايي دعوت مي‌كند و از همه، دل مي‌ربايد ! و هر جوينده سعادت و خوش‌بختي را به آستان خويش مي‌كشاند و به رهروي در راه سعادت بخش خويش فرا مي‌خواند.

اللهم ارزقنا زيارة الحسين في الدنيا و شفاعته في الاخرة

و عجل في فرج وليك المنتظر



منابع: ره توشه محرم
ارسال کننده: مدیر پورتال
 عضویت در کانال آموزش و فرهنگ اربعین

چاپ

برچسب ها امام حسین، شعر و ادب

مطالب مشابه


1
اربعین عطش‎‎های پرپر
کاروان خاطرات، بازگشته است از جایی که چهل روز گذشته است از ماتم‎های سرخ، از عطش‎های پرپر شده است
 1395/04/27
2
پژوهشی در اربعین حسینی(علیه السلام)
محسن رنجبر. حضور اهل بیت(علیهم السلام) در اولین اربعین شهادت امام حسین(علیه السلام) بر سر مزار آن حضرت در کربلا از مسائلی است که در قرون اخیر برخی محققان شیعه درباره آن تشکیک کرده اند. در مقابل، برخی دیگر از اندیشمندان، درصدد رد این تشکیک و اثبات اربعین اول شده اند. این نوشتار ابتدا به دلایل منکران اربعین اول پرداخته و در ادامه به پاسخ گویی آن ها می پردازد، سپس با استفاده از قراین و شواهد دیگر، دیدگاه موافقان اربعین اول را تأیید می کند.
 1395/04/27
3
تحقیقی در باره اربعین حسینی
مسئله اربعین سید الشهداء(علیه السلام) و این که آیا خاندان آن حضرت پس از رهایی از اسارت یزید قصد عزیمت به کربلا را داشته و نیز آیا توانسته اند در آن روز به زیارت آن مضجع شریف نایل آیند و مرقد مطهرش را زیارت کنند، از جمله مسائلی است که از دیرباز صاحب نظران در باره آن اختلاف نظر داشته و هریک با استشهاد به ادله تاریخی برای اثبات یا نفی آن تلاش کرده اند
 1395/04/27

نظرات


ارسال نظر


Arbaeentitr

 فعالیت ها و برنامه ها

 احادیث

 ادعیه و زیارات